Når barnet ditt skal operere….

Tenkte å bruke tida her på Haukeland sjukehus på å oppdatere bloggen litt. (Med tillatelse frå sjølve pasienten.

No sitter vi som sagt på Haukeland universitetssjukehus i Bergen. Julie er nå på dag 2 etter å ha blitt operert for skoliose. Det vil si at ryggraden ser typ slik ut

Dette bildet er av ryggen til Julie ca 10 dager før operasjon, da var skeivheten over 50%. Så planen her var da og stabilisere og rette opp den øverste svingen, og så skulle de vurdere når de var under operasjon, om de måtte gjere det heilt ned.

Her var vi kvelden før operasjonen, og var med godt mot begge to. Julie var nyskuret og såg på dette med både skrekk, for kva utfallet ville bli. For under ein slik operasjon, er der fare for lammelser. Men ho såg og på det med eit litt meir positivt retta syn, at ho ville bli meir rak i ryggen og at ho ville slippe dei smertene ho til no har hatt med dette.

Kl 07.00.2020 vart ho lagt inn. Vi blei fulgt av ei trivelig sjukepleier til blokka der operasjonene foregår. Eg fekk på meg klesdekke og fekk følge Julie inn på operasjonsstua. Der var da allerede 4 stykker på plass. Julie fekk maska over ansiktet med beskjed om å puste og slappe av. Augene seig meir og meir saman og tilslutt sov ho tungt, og det var tid for meg å trekke meg ut. Det vart mange og lange timar å vente. Eg prøvde å fylle dei med ting heile vegen, så eg slapp å få bilde i hode av at ho låg på operasjonsbordet. Heldigvis hadde eg gode venna som slo på tråden og fortalte artige historier og tørre vitser. Hadde også fått beskjed med pasienten sjøl, om å følge opp snappen hennes.

Då blei det tørre snapper som dette

Ca 14.30 fekk eg beskjed om at operasjonen var over, og eg kunne helse på ho eit øyeblikk. Om det var gledesrus eller sjokk av å sjå barnet sitt kobla til eit hav av ledninger veit eg ikkje, men då gjekk eg rett i kjelleren eit øyeblikk… Heldigvis skulle eg rett ut igjen å vente ei stund før eg fekk sette meg inn til ho. Så da satt ein der med pipende maskiner, mange pleiere og andre som hadde våre gjennom operasjoner.

Som mamma og sitte på sidelinja i ein sånn situasjon, var helt grusom!! Trur aldri eg har følt meg så hjelpeløs og tafatt som dei her dagane vi til no har vert på Haukeland. Samme dag som ho var operert var ho oppe på sengekanten og satt, men måtte legge seg fort da både ho og mammaen holdt på å svime at (true story) Formen til Julie er veldig varierende, og dei prøva å finne utav den beste smertelindringen for ho. Formen steig selvfølgelig betraktelig ei stund, når ho fekk ta fram mobiltelefonen, som pleierne mente kunne bidra som den beste medisinen😄Men ho har klart å gått ei runde på rommet i dag 05.02.2020!! Dessverre nådde vi ikkje å få det på film. Men vi tenker at dette går bra, bare ho nytta tida med hjelp når ho er her.

Litt humor har eg fått dytta inn her og der, så i dag sa Julie at ho ikkje orka humoren min, for da måtte ho le og det klarte ho ikkje. Så eg måtte ut og vere morsom med tilfeldige mennesker i dag😎.

Ha ein trivelig kveld og spør om det eg noko de lure på

Klemz

Mamsen og lille lu❤️

40 og nesten prinsipplaus

Eg blei for snart 2 år sida, mor for tredje gang. Eg hadde frå før to barn som da var blitt 16 og 18 år. Det vil seie at småbarnslivet var long gone og eg var på vei inn i den fasa kor eg kunne tenkje på kun meg sjølv og mine behov.

Men plutselig ventet eg ankomst av ein liten krabat.

Eg var iløpet av årene blitt ein bezzerwizzer innen barn og barneoppdragelse. Var det nokon som hadde peiling på barn….ja so var det meg. Og der var nok ein del ganger at setninga «hadde eg hatt små barn no, så hadde eg gjort ditten og datten». I dag, når nære personer minner meg på det, lyder det meir som årtusenets vits!

Iallefall, 26. Mai 2018, endra livet mitt seg totalt, og ikkje på ein negativ måte. Nei, det var jo rett koselig å få ein liten gut inni livet mitt, og det gikk jo rett strålande….ei stund…når eg amma, og guten berre låg i arma, seng, golv eller andre beleilig plassar ein kan plassere eit lite barn.

«Eg skal berre gje ongen økologisk mat, fri for gift og anna dækelskap» «Eg skal no iallfall lage mat heilt frå botnen heile tida» Kjente sitat frå undertegna… dette gjekk jo strålande, på typ 1 måltid hittil! Eg tenkte nok som andre… mine to første barn voks opp på nestle, og dei ser jo ut til å vere i beste velgående i dag, så kvifor kan ikkje minste mann og ete gulrot puré frå nestle…kvifor lage gulrot puré, når der allerede finnes folk/maskiner som allerede har laga det? Då sleppe eg å styre og stelle og eg har fått 1 ekstra minutt i min kvardag, til å sette beina høgt og nyte småbarnslivet.

«Kor vanskelig kan det vere å la barnet sovne av seg sjølv i senga/vogna osv»? Helsing undertegna!! Endå eit prinsipp eller utsagn eg kan trykke ned i septiktanken! Eg gikk for å få guttungen til å sovne, eg gjekk for å holde han i søvnen og eg gjekk for å roe han ned og fyre han opp.

Og so var det den skjermtida då… der hadde eg og ei heil bråte med restriksjoner. Men den iPaden har vert ei underbar barnevakt til tider. Eg kan med handa på hjerte seie at eg hadde ikkje fått varma gulrot pureen om det ikkje hadde vert for iPaden og snacksen frå nestle🙈😂

Poenget mitt er at samfunnet styrer opp. Gir oss artikler på artikler med usunne jordbær og matvarer frå nestle inneholder spor frå sjokoladefabrikken frå Charlie, samsoving er viktig for å utvikle porene i huda og med for mye skjerm ser ikkje barna anna enn blålys resten av livet! Og du verden så pepper en småbarnsmor på 23 år får, om hun legger ut spørsmål om ho kan kjøyre bil med babyen i 7-8 timer… Eg las og ein artikkel der det sto at mødre over 40 IKKJE burde ha på seg korte shorts, miniskjørt eller string bikini…. ka i svartens utdaterte HÆ??? Koffor??? Ken i svarten bryr seg? Om ei mor UANSETT ALDER ELLER STØRRELSE føle seg komfortabel og sexy i lårkorte klær eller bikini. Ikkje berre burde ho, men vi alle burde applaudere det! Mammalivet er hardt nok, uten å måtte ta imot all ekstra pissprat og nyoppfunnet «regla» frå mammapolitiet. Som vi burde følge berre for å få andre til å føle seg komfortable. Berre ha på deg det du måtte føle, kjør den bilturen, lag den maten og la barnet sove der DU syns det er komfortabelt for deg og dei rundt deg, og løft den midterste fingeren til resten!!!

Eg blei mor for tredje gang etter 16 års pause, og jammen blei eg påvirka av bedrevitende mødre som satt skjult på andre siden av internettet og spydde ut edder og galle til unge nybakte mødre som søkte råd. I ein alder av 40 år, blei eg usikker på om eg i det heile tatt var kompetent til mammarollen som eg no påtok meg. Så kor skremt vil ikkje ei som er 20 år yngre bli?

Det eg har lært no på dei snart 2 årene mini har markert sitt territorie på, er at eg gir blanke #%}$!!! Eg får kjøyre på med det eg føle e best. Og eg skal aldri, ALDRI seie igjen at eg veit best! Prinsippene kan ein berre sende på eit skip til kualalumpur og aldri sjå seg tilbake. Eg velge mine kamper og beholder 2 prinsipp, so legge eg beina høgt og seie meg fornøgde og komfortabel med det😜

Vennleg helsing nesten prinsipplause Liz🙌🏻

Gjesteopptreden

Hei, eg heiter Ludvig og er 15 måneder, og leve livets glade dager i mimrelund ilag med mamma. Ifrå andres perspektiv ser mamma ut som ein helt vanlig mamma, hon gjere typiske mamma ting. Som å lage mat, gje meg nåke ho kalla bestikkelsa, men du søte mi tid ka god dei er. Og når eg ete dei, ja då går alt fint. Men noen ganger når vi er ute på tur og mamma setter meg i vogna og gir meg bestikkelser, og eg ikkje vil ha….ja då skrike eg, og eg skrike høgt. Då e det so kjekt å sjå mamma sprette rundt på butikken for å finne noe som vil gjere det til at EG gjere det HO har tenkt. -GOOOODIIIIS høyre eg nesten mamma rope ut på butikken. Da har mamma tatt en boks og eg får ete det til turen er over😬

OG MAMMA SLEPPER PUSTEN UT….

Ellers er mamma super kjekk, hon vil være med meg heime og leike, og hon vil til og med vere med meg i barnehagen….kvar dag! Skulle sagt til mamma at eg nok klare meg fint sjøl der, for der e såååå mange å leike og tulle med. Men det er litt godt å ha mamma der også, iallfall når eg blir litt lei meg, for trøst er ho skikkelig god på

Når mamma trøsta, då tulla vi og det e soooo kjekt altså.

Det kjekkaste eg veit e å være ute. Om det er sol, regn eller storm. Eg har ein følelse av at mamma ikkje syns det er fullt så festelig. Når vi er ute i storm og regn seier ho -Eg vil flytte til varmare strøk! Pronte!!!. Og når det er sol så skrike ho ÅÅÅÅÅ GUUUU KA FINT VI HAR DET HER🤔

Men all ære til mammen min som er her og passer på alt eg trenge, mat, kle, kjærleik, trygghet og omsorg.

Eg og lisjesysta har funnet ut av at vi har desidert den beste mammen i heile verden
Vi er super duper glad i deg. Vi er meir glad i deg i dag, enn i går❤️

Men vi må ha ei huskeliste til deg her;

-du e god nok som du e

– stol på deg sjølv

– Du gjere ein fantastisk god jobb men alle dine barn

– det er aldri for seint og snu retning igjen

– vi klare oss❤️ Og vi skal passe på deg❤️

sovegodt love you hade xoxoxo😘

Helsing Ludvigsen, Lille Lu og Evensen

Og mens ein ventar….

Fiskeri og fishingqueen..Jau ein kan vel berre seie det sånn, at dei årene er og blir lagt inn ei stond. Så etter umenneskelig mange e-poster og påminning om at eg har ein blogg å oppdatere, tenkte eg at eg måtte uansett holde den vedlike.

Eg har nok arva gleden av og skrive etter mormor. Ho var ein stor tilhengar av å skrive korte historia, limerick og dikt. Var det eit kvart som opptok ho i nærmiljøet, enten til glede eller frustrasjon so sende ho like so godt eit innlegg til avisa.

Det kjekkaste (hadde eg inntrykk av og uttalelser frå sjølve kilda) var når eg skulle skrive stil på skulen. Det vart side opp og side ned med rein magi. Og inni mellom kom andre familie medlemmar innom og forente seg i livlig fantasi om morfar, som hovudperson som måtte komme og hente meg på månen. 16 sider blei den fortellinga. 16 sider uten komma og punktum, så ivrige var vi. (Noko som eg endå slite ein god del med).

Eg tenkje at om mormor hadde vært her i dag, og hadde tilgang til datamaskin eller smartphone ja då hadde ho nok vært ein del av bloggerne på TV 2.

I den anledning tenkte eg og sette bloggen om fiskefangst litt på pause, og heller blogge litt om kvardagen min. Sånn at eg har noko anna å gjere enn å kaste vekk gode hjerneceller på meiningslaus TV glaning, noko som skal seiast er favoritt aktiviteten min. Då sete eg godt planta i godstolen, ete sjokolade, chips og brus. For det syns eg rett og slett at eg fortjena når klokka e 20.00 på kvelden! Då er det me-time. No er eg 20 minutt på overtid, og må spare litt blogging til ein anna kveld.

-See ya

Første gang

Dette har eg gleda meg til!

Da hadde Ludvig sin aller første tur på sjøen i båt, og sjølv om ikkje han tenkte noe vesentlig over det så, hadde han sin aller første skikkelige fisketur.

Sjølv om fangsten var null, var det kjekt å kunne ta med minsten og dele den største hobby og lidenskap ein har.

Så får ein håpe og krysse alt ein har på at fiskespisende er begynt å spire. Nå var iallfall første initiativ tatt, og ein kan bygge vidare på det. Han hadde jo selvfølgelig ikkje samme tålmodighet som eg har. Det største var vel og sitte i fjøresteinane etterpå og ete tang, tare og småstein…

– sea you later – Fishingqueen😊

1 år på land

Etter 1 år med lengtande blikk på havets overflate, og båtane som tøffar ut dagleg for å drage opp nattas fangst, eller for å sette line og garn har eg nok latt gå meir inn på meg enn det kanskje burde.

Det blir nok med meg som med Ernst Hamingway sin karakter i «Den gamle mannen og havet» tenkte eg… Det blir å sitte i kjøkkenvinduet til eg blir 102, og aldri få kjenne det napper i snøret som skjærer seg gjennom overflata ein vindstille ettermiddag (Tja eg har nok ein tendens til å krise-maksimere det når eg syns synd i meg sjølv).

Det hjelper jo selvfølgelig enormt på egoet til fishingqueen, når ein høyrer om at fiskerane rundt meg her ikkje får so mykje som ein knurr. Og dei skuldar på leppe-fiskeri og Global oppvarming. Eg derimot skuldar rett og slett på meg sjølv… Klart dei ikkje får noko fisk når sjølvaste fishingqueen sitt fiskeutstyr står og samlar støv i gangen. Fisken har lik som meg tatt seg 1 års pause rett og slett!!

I dag var dagen! Fiskekledene kom på, og eg var klar til å endelig få drage opp nattas fangst!

Faren var selvfølgelig ganske så stor siden fiskeriet her var ganske labert, men det finnes alltid håp i hengande snøre!

Ein skulle jo nesten tru at dei har venta på meg. Eg starta bloggen for å sjå antall arta eg fekk…og kva skjedde i dag, Jau her snakka vi havets mangfald.

Bortsett frå dei her, blei det jo selvfølgelig (uten å vere fullstendig høg på meg sjølv) dei eg får kvar gång som makrell, torsk og sei!

Dette gjorde reint godt for sjela! Og med det kan eg jo berre seie at eg skal søren meg ikkje bli den gamle dama på 102 som sete å ser på fiskeriet frå kjøkenglaset, eg skal vere ho gamle dama som gjere at fisken i fjorden bite på!

Skitt fiske

-Fishingqueen

Dei evinnelige nyttårsforsettene…

2018 blei eit sable godt fangst år, men slettes ikkje av fisk. Ein liten krabat meldte sin ankomst i mai🥳

Tiden før fødsel var vel ikkje helsa heilt på topp, ein god del bevegelsesproblem grunna ein stor kul som styrte tyngdekraft og diverse…men ei god tid.

Eit par dager før fødsel, tok eg med meg fiskestang og stol ut på kaia og etter 7 mnd ca uten fangst fekk eg endelig ein god torsk på kroken

Da kunne eg slappe av og nyte min eigen seier😏

Eg tenkte jo selvfølgelig at livet ville vere omtrent det samme som før mini kom. Med andre ord, eg ville kunne dra å fiske når det måtte vere….gikk vel ikkje heilt sånn som eg tenkte. Med ett var det jo slettes ikkje eg som bestemte lengre. Det var mini og veirgudene, som selvfølgelig slo an med den flottaste og varmaste sommaren i manns minne😑 Etterkvart kom rutiner….og fisketur var ikkje en av dei.

Men eit par ganger på kaia blei det🍾

Og det e trist…fryktelig trist. Her en dag kjørte der ein båt ut forbi meg mens eg sto på kaia….det var som å sjå Titanic om igjen (nei båten gjekk ikkje ned). Men der kom ei misunnelig tåre😕😢

Så ett av mine nyttårsforsett er rett og slett at det i 2019 skal bli minst ein fisketur MED fangst👌🏻

Godt nyttår

– Fishingqueen

Vidars Fiske AB leverer igjen

En ting eg hadde gleda meg voldsomt til, når turen endelig gjekk til Sverige i år, var å stikke innom Jonas på Vidars fiske.

Det var første gang i fjord eg blei introdusert for denne butikken som ligger i ein kjeller i Karlstad. Den er ikkje stor, men vegger og golv er fylt med alt mulig fantastisk for den som liker og handle fiskeutstyr. Men det som topper heile butikken er Jonas. En meir behjelpelig kar skal ein leite lenge etter. Han er genuint interessert i at du skal få akkurat det du spør om, og det du trenger.

Så fiskeutstyr blei det i år også, sjølv om eg innbiller meg at eg kan meir Svensk enn eg kanskje kan. Da er det bare å vente på å få sjans og prøve den nye stanga og snella.

Vil med det gje ein tommel opp og seie tusen takk for super service til Jonas og Vidars fiske👍🏻 Verdt eit besøk om du er i Karlstad😊

WHAT to do, when in sweden jau då må ein jo selvfølgelig senke sluken i Fryken, for å kanskje få ein Abbor på kroken….men med ein liten tass som ikkje er fullt så interessert i fisking (enda), kan det bli ein tolmodighetstest sjølv om ein ligg i vogna og lever livets glade dager

Vel abbor blei det no ikkje, men fantastiske 10 minutt i Fryken med sluken😏

Skitt fiske

Fishingqueen

Fishingqueen på veg tilbake

Hausten 2017 fekk vi nyheta om at vi skulle bli fleire i 2018.

Det skulle iallefall ikkje legge noko demper på fiskinga mi, tenkte eg.

Og fisketura blei det, den eine etter den andre….problemet var at eg overhode ikkje fekk fisk, ikkje so mykje som ein knurr beit på. Fortvilelsen auka etter kvart som månedene gjekk…Var eg gått frå å dere fishingqueen til fishingnarr??? Og med eit litt ustabilt humør grunna svangerskapet, gjorde ikkje det ting beire for dei rundt meg.

Som om ikkje problemet med at fisken ikkje beit var nok, fekk eg og litt problem med å komme meg oppi og ut av båten etter som tida gjekk, og vinterkle blei og ei utfordring.

Så då blei det og sitte i godstolen og vente på varmare tider. Samtidig som eg blei skeptisk til heile fiskinga. For det var som om heile fjorden var tom for fisk. Min konklusjon deretter var at enten kvilte der ein forbannelse over meg, eller so var fisken ut i havet og ventet på at eg skulle få ut mini og dermed klar til å fiske igjen i tipptopp form🤔

Så kom mai og varmt og fint veir….og kjente at innerst inne hadde eg ikkje heilt sluppet tanken om at eg kunne få fisk. Så eg tok med stol og fiskestang på kaia….sida det å komme seg opp i ein båt var uaktuelt.

DER beit den forsyne meg, 7 mnd etter forrige fisk på kroken! Det blei julaften, bursdag, sommerferie og fødsel-følelse på eingång – det kvilte med andre ord ingen forbannelse over meg🙏🏼

Og med den på kroken, kom det selvfølgelig fleire

Og med det kunne eg puste ut, og berre vente på at den nye fiskaren skulle melde sin ankomst.

Sjølv om han skal få fiskeinteressen inn med morsmelka, må eg nok og lære han til at for husfreden sin skyld bør han fiske uten krok på sluken…om han viser tendenser til å slå meg. Men tross alt fisk eller ikkje, slår nok mini sjølv den største fisken eg eventuelt nokon gång får på kroken

Fortsatt god sommar og skitt fiske

  • Fishingqueen

Jakten på det aller beste

Eit år er over, vi er på start igjen. Og med starten på eit år kjem der og igjen noko av det aller aller beste eg veit. Torskerogna!! Endelig, etter mange måneder med venting e den begynt og komme for fullt.

Eg har på sett og vis vokse opp med denne delikatessen, men då ikkje av den typen ein drege i land sjølv, og koka. Nei den typen torskerogn eg har vakse opp med kom i raude hermetikkboks, med det klingande navnet «Norway Gold Cod Roe» frå Firda Canning. Og den her rogna er det slettes ikkje mange nordmenn som har fått gleden av å smake, for denne blei nok eksportert til andre land som (no tek eg meg litt frihet her) elska Firda Canning si torskerogn.

Eg hadde ein morfar som sto i dampen på Firda, som då var ein hermetikkfabrikk i Måløy. Eg hadde vel halve barndommen min inne på denne fabrikken. Trur samtlige i min familie har gått der og trakka og jobba, eg for min del var ein rein trakkar. Når eg gjekk på barneskulen, var det å gå konsekvent ned til morfar. Inn ei raude metalldør på ned sida, då kom eg inn i eit maskinrom. Vidare var det å åpne ei grå/grøn metalldør og då kom eg inn i produksjonshallen. Der sto dei på rad og rekke i blå kjeledresser med kvite hue, dei såg eigentleg ut som smurfa. Det var nesten sånn det føltes og…å komme til smurfeland. Når dei såg meg komme inn døra der var det vinking og smiling, og det virka som dei var reint overlykkelige over å sjå meg. På begynnelsen av vegen min mot målet mitt, sto der ein frå India, han var ganske liten av vekst, så han sto på tre paller for å nå opp til benken. Denne inderen hadde full kontroll på målet mitt og peika meg dermed i riktig retning (han fekk no ha den gleda, sjølv om eg visste nøyaktig kor eg skulle gå).

Inne i målrommet eit damprom, sto han. Ein tynn, passelig høg kar. Med mørkt hår i sleik bakover og kor han hadde dandert det litt på sida på toppen, sånn at berre eine Viken var synleg. Han her var min store helt, om det var for det at han hadde tilgang til det beste eg visste er slettes ikkje umulig. Han hadde ein blå dress også, men ingen kvit lue…kanskje sjefssmurfen ikkje trenge det?! Vel uansett, eg gjekk han i møte og då kom standar setninga hans og denne setninga var ikkje ei som blei sagt fort og uten all verdens undring i, nei denne var sagt på ein måte som kun han kunne seie den på «Ja….ka du lure på?». Og det merkeligste av alt, dette var eit spørsmål eg aldri svarte på, og heller ikkje trengte å svare på. So gjekk vi der og trakka, morfar drog ut kasser frå ovnene, og stimen sto rundt han så eg verken såg igjen han eller dei raude boksane. Men so steig dei ut av dampen, ein super helt smurf med ein raude boks med Norway gold cod roe! Eg var i himmelen! Eg tok boksen, sat meg ut i maskinrommet drog opp ein boksåpner og ei skei frå skulesekken og hadde meg eit måltid sjølv kongen berre kan drøyme om!

I dag hadde eg same målet, sjølv om denne har litt meir usikkert utfall. Men med 3 sett med trollgarn var det ikkje usannsynlig at det skulle bli torskerogn på meg. Vi drar det eine garnet, og berre ei kjedelig lange og ein krabbe fekk sjå dekket i båten. Garn nummer to skulle vise seg å være like skralt. Eg hadde kjent ei fæla rykking, men dette blei fort avfeid med at det var botnen eg kjende (eg er iallfall sikker på at det var rogntorsken som hang i, men på grunn av aggressiv draging slapp hon unna). Når vi kom til det siste garnet, hadde eg nesten gidd opp håpet om rogn…men plutselig, ned i sjøen i følge med garnet kom den eine etter den andre, det vil seie at vi fekk to mulige. Spenninga var å ta og føle på

Den eine torsken blei åpna og det viste seg å vere ein han-torsk, eg må seie eg sank litt sammen då. Torsk nr 2 blei åpna og la oss berre seie at ALT åpenbarte seg då. Fram frå sprekka viste det seg ei salige rogn og eg kunne feire med at målet igjen var nådd, sjølv om det ikkje var sjefs smurfen som hadde overlevert den, men eg kan garantere at han var med i tankane.

Godt nytt år og eit godt fiske år helsing Fishingqueen🤗